ژوئیه 2019

حزب توده ایران شعار پیش بسوی تشکیل جبهه واحد ضد دیکتاتوری می‌‌دهد، اما به علت عملکرد سکتاریستی این حزب در گذشته، هیچ سازمان و حزبی به جز حزب چپ حاضر به همکاری با آن‌ها نیستند. اگر روزی این جبهه با حضور این دو حزب تشکیل شود، حزب توده باید سپاسگزار حزب چپ باشد چون حزب توده همه اتصالات همکاری خود با احزاب دیگر را سوزانده است.

این واقعیتی است که خود رژیم بیش از همه به آن واقف است. برای رژیم مسأله مهم و اکنون ایجادگشایشی در عرصه تحریم‌های خفقان آور نفتی و مالی است و بقیه تاکتیک‌ها و رویکردها، ترفندهائی برای تقویت موقعیت ضعف کمابیش مطلق خود در وادی مذاکره است.

دموکراسی، جدائی دین از حکومت، اعلامیه جهانی حقوق بشر، استقلال، عدالت اجتماعی، حفظ تمامیت ارضی ایران و مخالفت علیه هرگونه تبعیض در جامعه مضامینی هستند که در مجموع، نیروهای دموکرات و جمهوری‌خواه ایران را از جریان‌های پوپولیستی و مخالفان دموکراسی این کشور متمایز می‌کنند.

در دو جنبش واپسین، قدرت هدف نبود، رهایی از قدرت، استبدادی وابسته، هدف بود. هدف بنای جامعه مستقل و آزاد و رشد بر میزان عدالت اجتماعی بود. تا که، هدف از خود بیگانه شد، قدرت شد، تمایلهای سه گانه برضد یکدیگر شدند و یک تمایل بر آن شد دو تمایل دیگر را نه سرکوب که از میان بردارد.

امروزِ روز خواست آزادی، دمکراسی، صلح و رفع رنگينۀ تبعيض ها و بی عدالتی های اجتماعی و اقتصادی ديگر تنها خواست نيروهای چپ و نخبگان سياسی ايران نيست. لايه های گسترده ی اجتماعی به اشکال گوناگون برای تحقق اين خواستها مبارزه می کنند؛ اما اقتدارگرايان حاکم بر کشور تنها با تشديد بگير و ببند و سرکوب به اعتراضات برحق مردم پاسخ می دهند، تا ساختار موريانه خورده نظام سرکوب گر فقاهتی را حفظ کنند.