سپتامبر 2019

در این شماره می خوانید:

-دستگیری کارگران درد یک رژیم در حال زوال را علاج نمی کند!
-اتحادیه های کارگری و معضل اقدام استراتژیک - بخش هفتم
-واقعیت‌های تلخی از زندگی کارگران مهاجر افغان در ایران
-گذر و نظری بر رویدادهای کارگری هفتە
-گزارش ویژه: "ما را به حساب آورید (1)"
-راە میانە وجود ندارد!

رژیم این را هم می‌داند که باید از این وضعبت برزخی رها شود. حداقل در شرایط کنونی جدا از بغل‌کشی با چین و روسیه و ناز و کرشمه برای اروپا، ناگزیر باید با امریکا و شخص ترامپ کنار بیاید و کنار هم خواهد آمد! اما به شیوه "نرمش قهرمانانه"؛ کاری که دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی‌با تمام نیرو سر گرم آن است. 

کارگران آگاه‌تر و با تجربە‌تر از آن هستند کە فریب مانورهای تبلیغاتی رئیس بدنام و بدسابقە‌ی قو‌ە‌ی قضائیە را بخورند و بە دام آن بیفتند. کارگران می بینند که چگونه قوه‌ی قضائیه جمهوری اسلامی با حمایت و پشتیبانی رهبر رژیم چشم بر دزدی های میلیاردی می بندد، اما کارگران را به خاطر طلب حقوقشان به زندان می اندازد.

سخنران اول این مراسم آقای علی احساسی، نمایندۀ پارلمان کانادا از حزب لیبرال بود که ضمن اشاره به جنایت هولناک کشتار زندانیان سیاسی و ابراز همدردی با خانواده جانباختگان فاجعه ملی اظهار داشت که امیدوار است اینچنین جنایاتی در تاریخ آینده ایران هرگز تکرار نشود.

«سارا» سند محکومیت این حکومت زن‌ستیز است، و زن‌ستیزی این حکومت یورشی است علیه بشریت و تمدن انسانی. هیچ زن متمدن ایرانی نمی‌تواند چشم بر این فاجعه ببندد و فریاد خود علیه عاملان ضد زن حاکم بر این کشور را در هر شکل ممکن بلند نکند. 

کلان سرمایه داران ‌هنگ‌کنگ نه تنها از پیوستن ‌هنگ‌کنگ به چین راضی نیستند و خواب شیرین دوران حضور اربابان انگلیسی آمریکائی خویش را می بینند، بلکه آنها به حفظ مناسبات اقتصادی، سیاسی، اطلاعاتی و امنیتی خویش با آن کشورها ادامه داده و پشتوانه عظیمی برای چنین حرکاتی ‌هستند.

آفتاب کاملا بالا آمده و زمان به صلات ظهر نزدیک ‌می‌ شود. فروشندگان روستا‌یی بساط خود را پهن کرده اند.بساط‌های رنگارنگ از روسری‌های پشمی دست باف تا سوزنی‌ها‌یی با رنگ‌های شاد و درخشان‌، همراه با متاع بنجل چینی.

دهکده جهانی پارک کورنوو (در حومه پاریس) محل پشتیبانی از مبارزات مردم ایران در راه:
 آزادی و دمکراسی؛
 برابری و عدالت اجتماعی,
 صلح، دوستی و همبستگی جهانی!