فوریه 2020

یک تئوری مهم در این زمینه "تراژدی عام" است که وسیله یک اکولوژیست بنام گرت هاردینگ تدوین شده است. این تئوری اقتصادی شرایطی را تعریف می نماید که در آن منابع مشترک عام (ملی) مورد استفاده افراد به صورت مستقل و صرفا برای تامین منافع فردی قرار می گیرند، در نتیجه این مکانیزم مجموعه مردم تمام منابع مشترک را مصرف می کنند بی آن که منافع عام را لحاظ نمایند.

دامنۀ تحقیقات کنونی در تاریخ کار، چه به لحاظ زمانی و چه در ابعاد جغرافیائی، وسعت قابل توجهی یافته است. این نوشته یک بررسی اجمالی است که ایده هائی را در باره این پرسش مرکزی که "از تاریخ جهانی کار چه می توان آموخت؟" پیش می کشد و با استفاده از مهمترین یافته های تحقیقی جدید این ایده های را ترسیم می کند. ابتدا مفهوم "کار"* (work) تعریف می شود و پس از مروری بر منشاء شش نوع اصلی مناسبات کار* (labour)، این سؤال طرح می شد که "چرا و چگونه جابجائی های بزرگ در مناسبات کار در تاریخ جهانی رخ داده اند؟".

در واقع تعیین زمان ٤ سالە برای قراردادهای موقت ناظر بر تبصرە یکم مادە ٧ چیزی جز یک ترفند و هیاهوی تبلیغاتی فریبکارانە نمایشی بر سر هیچ نیست. زیرا هیچ تغییر اساسی در بهبود امنیت شغلی کارگران در این گونە شرکتها بوجود نمی آورد و بە کارفرمایان اجازە می دهد بە مدت ٤ سال با خیال راحت کارگران شان را در استخدام موقت نگاە دارند بدون اینکە با مشکل قانونی مواجە شوند و ...

تجمع اعتراضی کارگران نی بر هفت تپە مقابل تامین اجتماعی، تجمع فرهنگیان تبریز مقابل ادارە راە و شهرسازی آذربایجان شرقی، اعتراض ٨ هزار کارگر فروشگاە های زنجیرەای رفاە پس از خصوصی سازی، محاکمە شمار دیگری از فعالین کارگری و سندیکایی، مهمترین رویداد های گزارش شدە کارگری هفتە بودند.

گروه پالتاکی حزب چپ ایران (فدائیان خلق) برگزار می کند.

سخنرانان: همایون مهمنش - عضو هیئت اجرای سازمان های جبهه ملی ایران در خارج از کشور وحجت نارنجی عضو شورای مرکزی حزب چپ ایران (فدائیان خلق)

ما به عنوان « جمعی از هوادارن سازمان فداییان خلق ایران – اکثریت (داخل کشور)» با تحریم فعال نمایش انتخاباتی رژیم به کلیت حکومت اسلامی «نه» می‌گوئیم و همه آنهایی را که دل در گروی آزادی و بهروزی کارگران و زحمتکشان کشورمان دارند به این تحریم گسترده و «نه» به کلیت نظام فرا می‌خوانیم.

فدائیان خلق توماج و یاران، با هدايت و سازماندهی این مبارزات حق‌طلبانه و عدالتخواهانه بود که در قامت رهبران مردم ترکمن صحرا سر برافراشتند. صدور فرمان قتل این رهبران مردمی، ننگی است بر پیشانی حکومتی که بیش از چهل سال دست اندر کار کشتار مردم ایران است.

امروز حتی طرفداران روحانی نیز از گردونه رقابت حذف شده اند. میدانداران انتخابات، ذوب شدگان در ولایتند که با اقلیت کوچکی از افراد مطیع، به رقابت برخاسته اند. در چنین شرایطی است که حکومت موقعیت را مناسب دیده تا برای کسب مشروعیت تعداد شرکت کنندگان را زیاد اعلام کند.

اما متأسفانه وضعیت کنونی در ایران نشان میدهد که برعکس، روند سیاسی و اجتماعی به قهقرا رفت و نظامی با مشخصات سرمایه داری عقب افتاده، تحت سلطه رژیمی سرکوبگر و فاسد بر روی کار است. سؤال عمده در مقابل کنشگران دمکرات و بویژه جریانات چپ و حامیان آنها در جنبشهای اجتماعی این است که هم اکنون چه باید کرد؟